Lara Croft i Jacqueline Natla to dwie niezwykle ambitne kobiety, których cele i metody działania stawiają je po przeciwnych stronach barykady. Ich konflikt w pierwszej części Tomb Raidera nie jest jedynie prostym starciem bohaterki z antagonistką, ale zderzeniem dwóch całkowicie odmiennych wizji świata. Lara kieruje się pasją do odkrywania tajemnic przeszłości, ceni historię i stara się pozostawić artefakty nienaruszone, jeśli ich użycie mogłoby przynieść katastrofalne skutki. Natla natomiast postrzega historię jako narzędzie do osiągnięcia własnych celów - chce ją wykorzystać, zmienić, a nawet zbudować na jej gruzach nowy porządek. Jej ambicja nie ma granic, co czyni ją jedną z najbardziej bezwzględnych postaci w całej serii. To właśnie ta różnica w podejściu prowadzi do nieuchronnej konfrontacji między nimi. Lara działa samodzielnie i polega na swoich umiejętnościach, podczas gdy Natla nie cofnie się przed manipulacją, zdradą i użyciem siły, by osiągnąć to, czego pragnie.
Natla od początku traktuje Larę jak pionka w swojej grze. Kiedy zatrudnia ją do odnalezienia Scionu, nie zdradza jej prawdziwych intencji, licząc na to, że Croft wykona za nią najtrudniejszą część zadania. Lara, jak zawsze ciekawa nowych wyzwań, podejmuje się misji, nie spodziewając się, że zostanie wykorzystana. Jednak gdy odkrywa, czym tak naprawdę jest artefakt i jakie moce skrywa, jej spojrzenie na sytuację diametralnie się zmienia. Natla, widząc, że nie uda się już dłużej manipulować Larą, przestaje udawać i otwarcie staje się jej przeciwniczką. Aby powstrzymać Croft przed pokrzyżowaniem jej planów, wysyła przeciwko niej swoich ludzi, którzy mają jedno zadanie - zlikwidować intruza. Wśród nich są Larson i Pierre, doświadczeni najemnicy, ale także cała grupa innych zabójców gotowych zginąć na jej rozkaz. Każdy z nich działa jako narzędzie w rękach Natli, która sama unika bezpośrednich starć, woląc kierować walką z ukrycia.
Natla jednak nie polega wyłącznie na ludziach. Jej ambicja sięga dalej, a eksperymenty, które prowadzi, sprawiają, że ma do dyspozycji coś znacznie groźniejszego niż najemnicy - genetycznie zmodyfikowane bestie. Pod jej kontrolą znajdują się potwory będące efektem prac nad przywróceniem Atlantydy do życia. Są to przerażające istoty, które nie znają strachu i wykonują rozkazy bez chwili zawahania. Kiedy Lara zbliża się do serca Atlantydy, staje się jasne, że Natla jest gotowa posunąć się do ostateczności, by osiągnąć swój cel. To właśnie wtedy Croft musi zmierzyć się nie tylko z ludzkimi przeciwnikami, ale i z wynaturzonymi eksperymentami antagonistki. Te stworzenia są dowodem na to, że dla Natli nie istnieją żadne moralne granice - jest gotowa poświęcić wszystko i wszystkich, by odzyskać swoją dawną potęgę i władzę.
Finalna konfrontacja między Larą a Natlą to starcie dwóch silnych osobowości, ale także dwóch odmiennych idei. Lara nie chce zdobywać artefaktów dla władzy, ale by odkrywać ich tajemnice, zachować je dla przyszłych pokoleń i zrozumieć ich znaczenie. Natla natomiast widzi w nich jedynie narzędzia do osiągnięcia swoich celów, bez względu na konsekwencje. Gdy Lara ostatecznie pokonuje swoją przeciwniczkę, nie jest to tylko zwycięstwo w fizycznym pojedynku, ale symboliczne zwycięstwo jej podejścia do historii i eksploracji. Natla zostaje pokonana nie dlatego, że była słabsza, ale dlatego, że jej ambicja zaślepiła ją na własne błędy. Konflikt między Larą a Natlą to coś więcej niż walka dobra ze złem - to starcie dwóch kobiet, które są równie ambitne, ale podążają zupełnie innymi ścieżkami. To właśnie ta różnica sprawia, że ich rywalizacja jest tak fascynująca i zapada w pamięć graczy nawet po latach.
