Wyprawy Lary od lat dostarczają nam spotkań z różnymi przeciwnikami, którzy stają na jej drodze w najbardziej niedostępnych zakątkach świata. Jednym z takich bytów był klon Lary, czyli istota stworzona jako żywa broń mająca na celu jej pokonanie w bezpośrednim starciu. Twórcy wykorzystywali ten motyw przede wszystkim po to, aby ukazać unikalnego i niecodziennego przeciwnika, który już od pierwszych chwil stanowił dla gracza ogromne zaskoczenie oraz wyzwanie. Choć postać ta nie pojawiała się na ekranie zbyt często, to każda chwila jej obecności w scenariuszu wiązała się z kluczowymi zwrotami akcji w konkretnych przygodach. Analiza tego, jak zmieniał się ten byt, pozwala zrozumieć, jak ewoluowały pomysły na konstruowanie pojedynków oraz jak rozbudowywano historię tej konkretnej kopii. Droga tej postaci zaczyna się od prostego mechanizmu w starożytnej piramidzie, a kończy na skomplikowanym wątku dotyczącym odzyskiwania wolności przez istotę, która początkowo miała być tylko narzędziem w rękach jej stwórczyni. Dzięki temu mogliśmy zobaczyć, jak z pojedynczego pomysłu na nietypową walkę zrodziła się jedna z najbardziej interesujących relacji w tamtych odsłonach serii.
Pierwsze pojawienie się klona Lary miało miejsce w 1996 roku i wtedy postać ta opierała się na koncepcji idealnego wyrównania szans w walce poprzez precyzyjne naśladownictwo każdego ruchu bohaterki. Natla założyła, że nikt nie zdoła pokonać przeciwnika, który kopiuje każdy krok i gest w czasie rzeczywistym, co było dla graczy zupełną nowością. Był to twór o specyficznym wyglądzie, charakteryzującym się brakiem zewnętrznej powłoki skóry, co eksponowało całą strukturę mięśniową organizmu. Ta wczesna forma funkcjonowała jedynie jako biologiczne zabezpieczenie piramidy, reagujące w sposób czysto mechaniczny, bez własnej świadomości. Jej działanie polegało na bezbłędnym powtarzaniu każdego skoku czy strzału, co sprawiało, że bezpośrednie starcie było niezwykle trudne i niecodzienne. Jednak to właśnie owo idealne naśladownictwo stało się piętą achillesową tej istoty, ponieważ Lara, dzięki swojemu sprytowi, potrafiła wykorzystać tę zależność przeciwko niej. Bohaterka wciągnęła swojego klona w pułapkę z lawą, udowadniając, że sama sprawność fizyczna i kopiowanie ruchów to za mało, aby wygrać z kimś, kto potrafi myśleć nieszablonowo i dostrzec luki w działaniu automatu.
Porażka pierwszego modelu podczas wydarzeń na Atlantydzie zmusiła Natlę do wprowadzenia radykalnych ulepszeń, które zobaczyliśmy po wielu latach w 2008 roku w grze Underworld. Skoro samo naśladownictwo okazało się niewystarczająco skuteczne, antagonistka postanowiła wyposażyć klona Lary w nadludzkie cechy, dające mu realną przewagę fizyczną nad oryginałem. Nowa wersja posiadała niemal ludzki wygląd, choć wyróżniała się bordowymi włosami oraz bardzo jasną cerą z wyraźnie widocznymi żyłami na ciele, co miało bezpośrednio nawiązywać do efektu mutacji. W tej odsłonie przeciwniczka dysponowała już niesamowitą siłą oraz usprawnionym refleksem, co widać było wyraźnie w przerywnikach filmowych, gdzie Lara nie była w stanie dotrzymać jej kroku. Choć w głównej kampanii gracz nie miał okazji do bezpośredniej walki z tym bytem, to cutscenki budowały atmosferę ogromnego zagrożenia i pokazywały bezradność bohaterki wobec tak szybkiego przeciwnika. Nie był to już tylko prosty mechanizm kopiujący, lecz świadoma jednostka bojowa, stworzona, by być skuteczniejszą wersją bohaterki pod względem czysto motorycznym. To właśnie dzięki tym modyfikacjom klon Lary był w stanie siać zniszczenie w posiadłości i stanowić zagrożenie, którego nie dało się pokonać w konwencjonalny sposób.
Ostatni etap tej historii został przedstawiony w dodatkach zatytułowanych Beneath the Ashes oraz Lara’s Shadow, gdzie w końcu mogliśmy przejąć kontrolę nad wydarzeniami i poznać finał losów tej postaci jako bytu w pełni autonomicznego. Dowiedzieliśmy się tam, że klon Lary potrafi manipulować czasem reakcji własnego organizmu, co jest kulminacją usprawnień wprowadzonych przez jego stwórczynię. Przez cały czas Natla kontrolowała tę istotę za pomocą komend głosowych, będąc jedyną osobą znającą hasło wywołujące bezwzględne posłuszeństwo. Mimo potężnej mocy postać ta wciąż pozostawała pod magicznym przymusem, aż do momentu, gdy Lara poznała tajną komendę. Wykorzystując odpowiednie słowa, bohaterka zdjęła blokadę z umysłu swojego klona, dając mu po raz pierwszy w życiu możliwość decydowania o sobie. Klon Lary przestał być niewolnikiem i skierował swoją nienawiść przeciwko Natli, co doprowadziło do ostatecznego starcia w głębinach ruin i zniszczenia maszynerii podtrzymującej życie królowej Atlantydy. Po wykonaniu tego aktu zemsty istota odeszła w nieznane i od tamtego momentu nie pojawiła się już w żadnej kolejnej produkcji, co definitywnie zamknęło ten niezwykły wątek fabularny.
Patrząc na całą tę historię, należy docenić twórców za stworzenie tak unikalnego przeciwnika, który z mechanicznego automatu ewoluował w postać budzącą autentyczne emocje. Lara, rozumiejąc, że jej kopia była jedynie ofiarą bezwolnie wykonującą polecenia Natli, uznała, że nie zasługuje ona na tragiczny los. Zamiast szukać odwetu za śmierć Alistera, bohaterka wykazała się niezwykłą dojrzałością i sprytnie obróciła mechanizm niewoli przeciwko niemu samemu, by darować mu życie. Nie ukrywam, że bardzo chciałbym, aby ta postać jeszcze kiedyś powróciła do serii, ale już jako w pełni wolna i samoistniejąca osoba. Taki byt bez wątpienia mógłby ponownie spotkać się z Larą w zupełnie nowych okolicznościach, co otworzyłoby fascynujące możliwości dla dalszej narracji. Całość artykułu pokazuje, że finałowe wyzwolenie zamyka opowieść w niezwykle satysfakcjonujący sposób, zostawiając nas z nadzieją na kolejny rozdział tej relacji. Ten motyw na stałe wpisał się w legendę serii, udowadniając, że nawet w świecie pełnym akcji jest miejsce na głęboką przemianę i nietuzinkowe rozwiązania fabularne, za co twórcom należą się wielkie brawa.
