Analiza zabójstw w serii gier Tomb Raider

Odsłuchaj artykuł:

Lara Croft od początku swojej obecności na ekranie była kimś więcej niż tylko archeolożką w szortach. Niezależnie od wersji, każda jej przygoda wiąże się z brutalną konfrontacją z tymi, którzy stanęli jej na drodze. Niejednokrotnie zmuszana do walki o przetrwanie, decydowała się sięgnąć po broń - nie zawsze z chłodną kalkulacją, ale niemal zawsze skutecznie. Dla wielu fanów postać Lary przez lata ewoluowała - nie tylko pod względem wyglądu czy charakteru, ale także podejścia do przemocy. Część graczy uważa, że nowa, "odświeżona" Lara z ery rebootu jest znacznie bardziej bezwzględna od swojej klasycznej wersji z lat 90., ale jak to wygląda w rzeczywistości? Postanowiliśmy przyjrzeć się temu w najbardziej surowy i jednoznaczny sposób - zliczając wszystkich przeciwników, których Lara zabija w każdej głównej odsłonie gry. Analiza objęła zarówno ofiary eliminowane w czasie rozgrywki, jak i te zabijane w przerywnikach filmowych. Dane mogą zaskakiwać - zwłaszcza tych, którzy uważali klasyczną Larę za damę z manierami i bardziej "symboliczną" wojowniczkę niż faktyczną maszynę do zabijania.

Ogólna liczba zabójstw:

Choć mogłoby się wydawać, że największe spustoszenie sieje nowa, młodsza wersja Lary z gier wydanych po reboocie, to suche dane jasno pokazują, że prawdziwa apokalipsa miała miejsce znacznie wcześniej. W Tomb Raider 2 z 1997 roku Lara eliminuje aż 494 przeciwników, a wynik ten może wzrosnąć nawet do 516, jeśli gracz zdecyduje się również wyeliminować wszystkich buddyjskich mnichów w świątyni Barkhang. To imponująca liczba, zwłaszcza biorąc pod uwagę, że gra nie miała jeszcze nowoczesnej narracji survivalowej ani realistycznego moralnego uzasadnienia. Liczyła się przede wszystkim rozgrywka - a ta, jak się okazuje, była wyjątkowo intensywna. Tuż za "dwójką" plasuje się Tomb Raider 3 z wynikiem 481, a dalej Tomb Raider 4 (424) i reboot z 2013 roku, który uzyskał 423 potwierdzone ofiary. Całość zamyka Tomb Raider 5: Chronicles z wynikiem 85, potwierdzając, że jest to najmniej brutalna z pośród wszystkich.

Szczegółowa liczba zabójstw:

Różnice w liczbie zabitych przez Larę przeciwników między klasycznymi a nowoczesnymi grami nie są przypadkowe i wynikają przede wszystkim z odmiennego podejścia do projektowania rozgrywki. Klasyczne odsłony stawiały na intensywne tempo akcji, gdzie praktycznie każda lokacja wypełniona była wrogami i nieustanną walką. Walka była naturalnym elementem eksploracji, często wymuszonym przez liniową strukturę poziomów oraz ograniczone możliwości technologiczne. Twórcy nie musieli tłumaczyć moralnych dylematów bohaterki - wystarczyło, że wróg był uzbrojony, a gracz miał pod ręką dwa pistolety z niekończącą się amunicją. Współczesne gry, zwłaszcza te z trylogii rebootu, mocno przesunęły akcent w stronę narracji i realistycznych emocji. Lara zyskała młodszy wiek i traumatyczne tło, które usprawiedliwiało jej przemoc. W efekcie graczowi serwuje się długie etapy eksploracyjne bez wrogów, przerywniki filmowe oraz sekcje skradankowe, które mają imitować przemyślaną taktykę. Wszystko to zmniejsza całkowitą liczbę zabójstw, mimo że brutalność samych scen może być znacznie wyższa. Nie zmienia to jednak faktu, że statystyki są nieubłagane - klasyczna Lara była znacznie bardziej bezwzględna, eliminując setki przeciwników bez większego zastanowienia.

Ostateczne podsumowanie:

Podsumowując to wszystko, nie da się ukryć, że to właśnie klasyczna Lara Croft miała zdecydowanie większy potencjał ofensywny i nie miała żadnych oporów, by korzystać z niego niemal na każdym kroku. Jej podróże były intensywne i nieprzefiltrowane przez dzisiejsze wymogi narracyjne, które każą tłumaczyć każdą akcję emocjonalnym uzasadnieniem. Klasyczna Lara, szczególnie w odsłonie Tomb Raider 2, zostawia za sobą prawdziwe pole zabójstw, które dziś byłoby trudne do usprawiedliwienia scenariuszowo nawet w rasowej strzelance. Paradoksalnie więc, choć nowa młodsza Lara wydaje się bardziej brutalna to w rzeczywistości wcale taka nie jest bo statystyki mówią co innego. A że oczach statystyk nie ma miejsca na półśrodki - najbardziej bezwzględną wersją pani archeolog pozostaje ta, którą znaliśmy z połowy lat 90.