Seria Tomb Raider to kilkadziesiąt gier z Larą Croft w roli głównej, jednak oficjalna numeracja w głównym kanonie obejmuje jedynie jedenaście pełnoprawnych odsłon. Ten fakt często powoduje mętlik u fanów, którzy nie rozumieją, dlaczego nie wszystkie tytuły z Larą są częścią tego zestawienia. Kluczowe jest więc zrozumienie, że marka jest mocno rozgałęziona i podzielona na główną serię oraz liczne tytuły poboczne. Numeracja bazowa dotyczy więc wyłącznie tych produkcji, które przedstawiają tylko najistotniejsze przygody w życiu Lary, mają odrębną fabułę, ale spójną w kontekście ewolucji bohaterki i tworzą spójną narrację z pozostałymi grami. Do głównego kanonu zaliczają się więc wyłącznie te gry, które zawierają w pełni owy schemat i jednocześnie mają w logo napis "Tomb Raider". Produkcje poboczne, takie jak mobilne gry, gry logiczne, eksperymentalne tytuły czy remastery, choć na pierwszy rzut oka mogłyby być wliczone, nie są w pełni istotne i kompletne, by można było je z czystym sumieniem uwzględnić. Sam fakt obecności Lary jako bohaterki nie jest więc wystarczająco silnym argumentem, by uznać daną przygodę za część głównego kanonu. Istotne jest, aby gra kontynuowała narrację i rozwijała postać w konkretnym momencie jej życia.
Najczęściej błędnie postrzeganymi elementami serii są jej oficjalne remaki, czyli Tomb Raider: Anniversary oraz najnowszy Tomb Raider: Legacy of Atlantis. Choć obie te produkcje ukazały się jako samodzielne, duże wydania, w rzeczywistości nie posuwają uniwersum do przodu, lecz wracają do samych korzeni. Anniversary, mimo wydania po Legend, nie stanowiło jej fabularnej kontynuacji, a jedynie nowoczesne odtworzenie debiutanckiej przygody z 1996 roku na ówczesnym silniku graficznym. Dokładnie tak samo należy traktować Legacy of Atlantis - to kolejna, jeszcze nowsza i bardziej współczesna interpretacja tej samej, klasycznej historii o poszukiwaniu Sciona. Oba te tytuły nie rozwijają głównej osi czasu ani nie wnoszą nowych wątków do kanonu, stanowiąc raczej technologiczny hołd dla początków serii i ukłon w stronę fanów, aniżeli kolejne, pełnoprawne odsłony.
Podobny dystans należy zachować wobec pozostałych wydań towarzyszących głównej historii Lary Croft. Ostatnie pakiety remasterów klasycznych części oferują wyłącznie wizualne i sterowane odświeżenie retro wydań, bez jakiegokolwiek wpływu na ukształtowaną już fabułę. Z kolei dylogia sygnowana marką Lara Croft czyli Guardian of Light oraz Temple of Osiris. To typowo poboczne projekty, które odcinają się od głównego nurtu zupełnie inną charakterystyką rozgrywki, stawiając na widok izometryczny i współpracę. Wszelkie pozostałe, mniejsze produkcje, w tym gry mobilne, również nie wpisują się w kanoniczne rozdziały historii bohaterki, pełniąc zazwyczaj funkcję wydawniczych ciekawostek mających na celu podtrzymanie zainteresowania marką między głównymi premierami.
Podsumowanie
Numeracja głównego kanonu nie polega na prostym przypisywaniu kolejnych cyfr według dat premier i nie powinna być w taki sposób interpretowana. Każda z głównych odsłon została włączona do oficjalnego nurtu z konkretnych powodów technicznych oraz fabularnych, co znajduje bezpośrednie potwierdzenie w dokumentacji deweloperskiej. Pierwsze pięć odsłon serii było wprost oznaczanych numerami przez samych twórców, a The Angel of Darkness w założeniach również kontynuował tę linię. Po przejęciu marki przez nowe studio, gdy powstawał Tomb Raider: Legend, w dokumentacji technicznej gra była oficjalnie opisywana jako część siódma, natomiast kolejny pełnoprawny tytuł, czyli Underworld, funkcjonował wewnętrznie jako ósma odsłona. Restart serii z 2013 roku zapoczątkował nowoczesny cykl z nową koncepcją i choć fabularnie opowiadał o początkach Lary, w ogólnym rozrachunku stanowił dziewiąty główny tytuł w kanonie. Idąc tym tropem, Rise of the Tomb Raider był drugą częścią nowej trylogii i zarazem dziesiątą w całej serii, a Shadow of the Tomb Raider zamknął ten etap jako część trzecia i jedenasta. Z kolei nadchodzący Tomb Raider: Catalyst otworzy zupełnie nowy rozdział i z perspektywy zunifikowanej linii czasowej będzie nową „część pierwszą”, ale w szerszym, deweloperskim ujęciu stanowi logiczną, dwunastą odsłonę całego cyklu. Choć na pierwszy rzut oka ta struktura może wydawać się skomplikowana, spokojna analiza dokumentacji pozwala na jej klarowne i proste uporządkowanie.
