Tomb Raider na wesoło, czyli kawały o Larze Croft!

Lara wraz Indim rywalizują o skarb. Po pewnym czasie wpadają na siebie tuż przed wrotami do skarbca. Po krótkiej wymianie uprzejmości odkrywają na ziemi dwa ogromne przyciski.

Indiana: Musimy wybrać. Jeden otwiera drzwi do skarbu, a drugi aktywuje pułapkę.

Lara: W takim razie stawaj na ten, który uważasz za właściwy.

Indiana: Ale dlaczego ja?!

Lara: Przecież to ty masz swój szczęśliwy kapelusz? Czyż nie?

Indiana staje na przycisk, wpada w pułapkę, po czym znikając w przepaści krzyczy: Nie pomóóóóóóóógł!

Lara staje na drugi przycisk i odpowiada z uśmiechem: Zależy komu.

Lara Indiana i Nathan spotykają się w starożytnym grobowcu. Przed nimi olbrzymie drzwi z inskrypcjami w nieznanym języku.

Indiana: To wygląda na tekst starożytnej cywilizacji. Potrzebuję chwili, żeby to przetłumaczyć.

Nathan: Ja tam po prostu spróbuję je wysadzić. Granat załatwi sprawę.

Lara: Panowie, proszę, trochę profesjonalizmu.

Dziewczyna podchodzi do drzwi, naciska ukryty przycisk, a te otwierają się same.

Nathan: Jak to zrobiłaś?!

Lara: To proste. Mam więcej doświadczenia!

Indiana: Znając życie, już tutaj wcześniej była...

Lara i Indiana przechwalają się ze sobą:

Indiana: Mam ogromną wiedzę, solidny bicz i szczęśliwy kapelusz. A ty?

Lara: Mam dwa pistolety, wspaniałe ciało i 10 razy więcej sprzedanych gier!

Lara Indiana i Nathan spotykają się w barze po ciężkim dniu eksploracji.

Nathan: Okej, przyznajcie się, kto dzisiaj prawie umarł?

Indiana: Ja. Gigantyczna kamienna kula. Klasyka.

Lara: Ja też. Pułapki z włóczniami i zapadnie w podłodze.

Nathan: Pff. To jeszcze nic! Mnie próbowało zjeść plemię ludożerców!

Indiana: Zawsze musisz być bardziej dramatyczny, co?

Nathan: Przepraszam, że moje życie jest jak dobry film akcji!

Lara: Dobra, panowie. Może zamiast licytować się na dramaty, po prostu zamówimy coś mocniejszego? I niech to nie będzie trucizna Indy.

Lara kupuje buty trekkingowe:

Sprzedawca: Do pieszych wycieczek?

Lara: Nie, do uciekania przed kamiennymi kulami wielkości domu.

Lara i Indiana wędrują przez gęsty las w poszukiwaniu legendarnego skarbu.

Indiana (spoglądając na mapę): Znowu się zgubiliśmy!

Lara: Proszę cię Indi, nie wygłupiaj się. Mam tu dokładne współrzędne.

Indiana: Współrzędne? Ta mapa wygląda, jakby była narysowana przez dziecko!

Lara: I co? Mam ją teraz zniszczyć, bo jej nie rozumiesz?

Indiana: Nie wiem, ale za chwilę zamiast w Peru wylądujemy w Bieszczadach.

Lara wraz z asystentką udaje się na kolejną wyprawę. Po całym dniu tułaczki przez dżunglę, dziewczyny w końcu docierają do grobowca.

Asystentka: Lara, czy to na pewno właściwe miejsce? Wygląda niebezpiecznie!

Lara: I takie właśnie jest. No dalej idziemy!

Asystentka: Lara, ale… ale, pułapki? Co z nimi?

Lara (spoglądając z uśmiechem): To co zazwyczaj. Ja idę pierwsza, a ty jak zwykle biegniesz ze łzami w oczach za mną i krzyczysz z przerażenia.

Tony Stark zagaja do Lary:

Tony: Kochana, mam superkombinezon, dzięki któremu ratuję świat.

Lara: Phi. A ja mam kórtkie szorty oraz łuk i też daję radę.

Nathan Drake: Lara, dlaczego archeolodzy zawsze trafiają na jakieś pułapki?

Lara: To nie pułapki, to po prostu test na ich zdolności rozumowania.

Nathan Drake: W takim razie są kiepskie, bo ja obok nich po prostu szybko przebiegam.

Lara: I o to właśnie chodzi, ja pomyśle gdzie stąpać, a ty… no cóż, szybko przebiegasz.